I Love Me, NY and You

Aatjan Renders fotografeert zichzelf al ruim vijftig jaar. Wat op zijn zestiende begon als een manier om zichzelf houvast te geven – dit ben ik, ik besta – groeide, zonder dat hij dat destijds besefte, uit tot een levenslang fotografisch onderzoek.
Hij bleef zichzelf fotograferen. Soms uit nieuwsgierigheid, soms als experiment, soms uit ijdelheid, soms simpelweg omdat hij een model nodig had. Ook andere fotografen fotografeerden hem, vaak onder zijn regie. Zonder plan of vooropgezet concept ontstond zo een omvangrijk archief waarin zijn leven, zijn ontwikkeling en zijn relatie tot fotografie samenkomen.
De serie beweegt zich door verschillende periodes en technieken van de fotografie. Ze omvat Polaroids (SX-70, 669, 4×5 en 8×10 inch), klein- en grootbeeldfilm, contactvellen, pasfoto’s, dia’s, prints, collages en digitale beelden. Niet de techniek staat centraal, maar de tijd die erin besloten ligt. Elk beeld draagt zijn eigen fotografische geschiedenis én markeert een moment uit zijn leven.
Toen Renders al dit materiaal – wat in eerste instantie niet als waardevol bedoeld was – naast elkaar legde, kreeg het ineens waarde en ontdekte hij wat het in de loop der jaren was geworden: geen verzameling losse zelfportretten, maar één doorlopende visuele autobiografie.
Een portret van een mens die ouder wordt, zichzelf voortdurend opnieuw uitvindt en zich daarbij nooit spaart. Juist daardoor gaat de serie uiteindelijk niet alleen over Aatjan Renders. Een vriend stelde hem een vraag die voor hem de kern van het project raakt: “Van wie zijn deze zelfportretten eigenlijk? Van Aatjan, of van de kijker die zichzelf erin herkent?” Die vraag veranderde zijn blik op het werk. Zijn persoonlijke geschiedenis kreeg een universele betekenis. De beelden gaan niet alleen over één man, maar ook over wat het betekent om mens te zijn, ouder te worden en – misschien nog specifieker – wat het betekent om vandaag de dag man te zijn.
Mensen uit de kunst- en cultuurwereld die de serie zagen, omschreven het werk als krachtig, rauw, kwetsbaar en gelaagd. Niet vanwege het narcisme dat vaak met zelfportretten wordt geassocieerd, maar juist omdat de beelden iets blootleggen wat we allemaal kennen: de zoektocht naar identiteit, de vergankelijkheid van het lichaam, ouder worden, twijfel, humor, trots en kwetsbaarheid.
De titel I 🖤 Me, NY and You is afkomstig van een ansichtkaart die Aatjan Renders jaren geleden vanuit New York naar zijn toenmalige vriendin stuurde. Achteraf bleek die ene zin precies samen te vatten waar het werk over gaat: de voortdurende verhouding tussen jezelf, de ander en de wereld. Tegelijkertijd zegt de titel iets over de manier waarop Renders toen in het leven stond – en hoe die verhouding in de loop van vijftig jaar voortdurend is veranderd.