Almost Human

Almost Human bevat een selectie van uit 3 decennia fotografie van Wendelien Daan. Haar reflectie op vrouwbeeld, haar schoonheid met alle imperfecties, sensueel, subtiel, maar ook uitgesproken en humoristisch.

In de publicatie worden beelden op verrassende wijze naast elkaar geplaatst, waardoor een unieke sfeer ontstaat die vragen oproept. Met een abstracte en surrealistische benadering, zowel in het gekozen beeld, als in de combinatie en opbouw van deze publicatie, wordt haar bewondering voor het vrouwelijk lichaam in al haar veelzijdigheid en diversiteit benadrukt. Met de keuze voor diversiteit van modellen, en (soms ongemakkelijke) houdingen, onderzoekt zij nieuwe benaderingen van schoonheid, ver weg van het gangbare.

In een tijd waarin bewerkte en kunstmatige ideaalbeelden de nieuwe norm lijken te worden, vraagt Wendelien Daan met deze publicatie aandacht voor authenticiteit en identiteit in onze beeldvorming en verwachting rondom schoonheid en het vrouwbeeld.

Wendelien Daan (Eindhoven, 1965)
is fotograaf, beeldend kunstenaar, creatief directeur en regisseur.
Na het afronden van haar middelbare school (havo) verhuisde ze naar Arnhem om modevormgeving te studeren aan ArtEZ (1983-1988). Tijdens die studie ontdekte ze dat haar liefde voor verhalen vertellen het best tot uiting kwam in haar fotografie en startte ze fotoprojecten met medestudenten. In 1989 verhuisde ze naar Amsterdam en richtte zich al snel volledig op fotografie, waarbij ze haar eigen stijl ontwikkelde en een portfolio opbouwde.
Tussen 1998 en 2010 werkte ze regelmatig voor internationale klanten en modebladen, wat haar de kans gaf om veel te reizen, voornamelijk tussen Parijs en New York.
Na 11 september 2001, in New York, waar ze destijds woonde, verhuisde ze terug naar Amsterdam en richtte ze zich meer op de Europese markt.
In de afgelopen dertig jaar heeft Wendelien Daan een zeer uitgebreid archief met iconische foto’s opgebouwd, waarvan vele internationaal zijn gepubliceerd in toonaangevende modebladen en kranten.
Door het gebruik van licht en situaties creëert ze een unieke en vaag verontrustende sfeer in al haar beelden, waardoor je je afvraagt ​​waar je naar kijkt. In haar foto’s observeert ze haar onderwerpen met een abstracte en surrealistische benadering.
Ze versterkt hun schoonheid op een manier die imperfectie omarmt, vaak door in te zoomen om vormen te transformeren tot iets onverwachts. Haar bewondering voor het menselijk lichaam en het gebruik van ongewone poses als visuele elementen is merkbaar in al haar werk, dat kan worden omschreven als zowel sensueel en subtiel, als uitgesproken en humoristisch. Ze creëert haar werk om commentaar te leveren op het beeld van de hedendaagse vrouw.